May quota ang PAG-IBIG.

Day 536. One and a half years of loving you.

And it was also a Friday… 11:28 pm, February 13, 2009. Friday the 13th, a day when bad luck was supposed to happen that I totally fell inlove with you, my bestfriend. A year (and a few hours later), while spending Valentine’s Day in the fair grounds of UP, you asked me why I did. What did you do that night that made me want to spend everyday with you, for the rest of my life?

I think I said I don’t know. I guess you were pretty amazing then, talking about wanting to see your family first thing on Valentine’s Day because they’ve been with you all your single years and you know it’s special for your parents. You were so thoughtful, so unlike all the other guys I know. And now, exactly one year and six months later, I still love you. I am still in love with you. We’re not together everyday anymore. We only see each other once a month. We are both so busy with a lot of things brought about by our college graduation (hmp). We only talk thru text and ym and facebook but we never fail to catch up on each other. And even though we’re not together, we always feel each other’s presence. It feels like we’re never apart. And I do find it sweet that you stay up late to text me while I’m on my way home late at night just so I won’t feel scared or alone even if you have an 8 am class in med school the following day. I love you and all the little things you do that would take too much space and time to say.

And I don’t think we will ever change. I think we will always be this way. You’ll be the person that I’ll turn to when I’m a wreck and I’m the first person you’ll call when something great or important happened. We will forever be each other’s confidants and no one will ever know each other as much a we do. In 10 years, I think.. maybe..

We still love each other very much. But we are not inlove anymore. Or at least, for my sake, I am not inlove with you anymore. I don’t even know if you really love me that way. You never really told me that. You just always remind me that I am someone special and important in your life. And of course you always make me feel that. You are always thanking me for loving you this much. You always say that I should not feel sad about anything and I shouldn’t care about what other people say as long as we are happy. You told a friend that you thought it’s better for us not to start a relationship because we will be parting ways. That you’ll have to focus with your studies because it’s your obligation to your family. You said that it will just be hard because you wouldn’t have time for me. But just look at us now. And after all that, and everything else that we’ve been through, I still don’t know if you love me too. Some things are really better said and heard directly, so that we don’t feel like we are just assuming things.

I still love you. I’m 100% positive with that. I am still inlove with you. But things are not that simple anymore. And for a while now, I’ve been thinking if this is still worth the fight. If this is still wortht the wait. Because it will be amazing to have one fairytale anding with you. Us waiting for the right moment to be together and living happily ever after.

But how can that be when I’m not even sure that there’s two of us fighting.. and two of us waiting. Things are really complicated now, both of us bound to our responsibilities to other people we love. And as I evaluate my life now, a future with you just seem to look dimmer and dimmer. I’ve always i that I want the best for you and I’m obviously not the best.

Yes I know you love me for who I am, hell, I’m only truly and completely me when I’m with you. But I love you more than the thought of us together. And I am sure that it is love I’m feeling now as I write this and think of you. Because now all I can think about is for you to be happy even if it means going on without me.

Even if it means I’d have to let you go now and accept that you would be loved and will be loving somebody else soon. Even if it means that I’l die everyday until someone who will fight for me comes along.. or until you realize that you should have never let me go and yes, you are very much inlove with your bestfriend too. or maybe until time permits us to continue, right time, right person, right love.

Back to..

… December. Dahil yun ang pinapakinggan ko ngayon, mapaisip ako ng mga memories ng nakaraang December. at naisipan ko magblog tungkol sa isa.

December 2009. yun ang pinakamasayang december ng buhay ko so far :) pero this memory, im not sure kung isa syang happy memory. pero for some reason, malinaw na malinaw pa rin sa isip ko yung scene everytime naalala ko.

December 19, 2009. morning after Lantern Parade. Nagovernight ang barkada pero maaga kang aalis dahil may lunch thing ang family nyo. At dahil super aga pa, walakang kasama palabas ng village. Sabi ko sasamahan na lang kita hanggang sa gate ng village. Yun din kasi yung last day na magkikita tayo for the year. After Christmas break na ulet. Midway, narealize nating malayo pala. So sabi ko hanggang dun na lang ako. Sabi mo bumalik na ko, kaya mo na. So after ilang goodbyes and merry xmas, ingat etc, naghiwalay na rin tayo. Tumalikod sa isat isa at naglakad palayo. Di mo alam tumigil ako nun, lumingon, inisip ko kung lilingon ka, pero tumalikod narin ako agad. naisip ko, ayoko hintayin kung lilingon ka nga. Pasko nun eh, ayokong malungkot kung hindi. kaya, tuloy tuloy na ko naglakad. di nako lumingon ulet. pero masaya ako. nakangiti ako. kasi nakasama kita. for the last time that year :)

sooo. siguro iniisip ng mga nagbabasa, o e ano ngayon? overly dramatic lang ako sa isang scene na wala naman talagang significance. pero. tuwing naiisip ko to, nagpplay sa utak ko yung first few lines ng already gone eh “we were always meant to say goodbye” di ko inoover analyze ang mga bagay. bigla ko lang naconnect. para kasing scene yun sa pelikula eh. at isa yun sa mga highlights ng movie ng buhay ko.

Kung nung panahong mahal na mahal kita at wala akong kahit anong dahilan to feel otherwise eh nakaya kong lumakad palayo without looking back at nakangiti pa, siguro, kakayanin ko rin yun ngayon. iisipin ko na lang, this time, mahabang mahaba yung bakasyon :) at least ngingiti pa rin ako.nakasama kita eh. :D

pero syempre, nakakalungkot pa rin. at tulad ng bakasyong yun, almost a year ago, iisipin pa rin kita lagi. pero, masasanay din ako na hindi ka kasama :) at magiging masaya pa rin ako :)

oo, siguro wala akong karapatan sabihin to. ayoko din aminin sa sarili ko eh. ayoko din magsalita ng tapos kasi ilang ulit ko na to ginawa at di ko napanindigan dati. sabi ko sa isang kaibigan, weak kasi ako. sabi nya saken, hindi enough na dahilan yung pagiging weak para patuloy kang maghold on sa isang bagay na takot ka lang bitawan kahit nahihirapan ka na. naks. so. this time, i think kaya ko na. Siguro hinihintay mo na rin to. matagal na. Kaya..

Tama na. Suko na ko. :’)

Remember all the things we wanted
Now all our memories they’re haunted
We were always meant to say goodbye

Even with our fists held high
It never would’ve worked out right
We were never meant for do or die

I didn’t want us to burn out
I didn’t come here to hold you, now I can’t stop

I want you to know that it doesn’t matter
Where we take this road someone’s gotta go
And I want you to know you couldn’t have loved me better
But I want you to move on so I’m already gone

Looking at you makes it harder
But I know that you’ll find another
That doesn’t always make you want to cry

Started with a perfect kiss then we could feel the poison set in
Perfect couldn’t keep this love alive
You know that I love you so, I love you enough to let you go

I want you to know that it doesn’t matter
Where we take this road someone’s gotta go
And I want you to know you couldn’t have loved me better
But I want you to move on so I’m already gone.

I’m already gone, already gone
You can’t make it feel right when you know that it’s wrong
I’m already gone, already gone
There’s no moving on so I’m already gone.

Ending.

Wala lang. Naisip ko I owe this sa mga taong nagsayang ng oras para magbasa ng mga blog ko tungkol sa drama namin. Sa drama ko.

Feb 13, 2011.

11:23 pm. Nag-alarm phone ko. Reminder.

11:28 pm. Nagsend ako ng message sa kanya. Actually, ayoko na dapat alalahanin. Kaso naiyak ako nung nakita ko yung reminder sa phone ko eh. ILYKP year 2. 11:28 pm. Wow. naks. Naisip ko, haha, one year ago excited pako sa year 2. Hay. Ang bilis talaga magbago ng mga bagay. :)) Anyway, ayun, di ko na sasabihin yung eksakto kong sinabi pero ang point lang eh nag goodbye na talaga ako for good kasi nga he’s trying to make a new life now at ayoko nang makigulo dun. Ngayon din naman, nagsstart din ako ng bagong buhay. Syempre malungkot. Sobra. :(

11:31 pm. Nagreply siya. Pero okay lang ang nasabi nya. Nakakalungkot di ba? Syempre alam ko naman na ganun talaga yun. Hindi expressive sa feelings nya, most of the time, di alam kung anong sasabihin. Pero nasaktan ako. Ikaw, di ka ba masasaktan kung nagpaalam ka sa taong sobrang importante sayo at ang nasabi nya lang eh okay na parang bale wala kung mawala ka o hindi. Nakakalungkot lang.

Feb 14, 2011.

2:34 am past 2 nako nakatulog. dahil di ako makatulog, kumuha ako ng pen at notebook. Sinulat ko lahat ng memories namin na maalala ko nung panahong yun. hanggang mapagod ako. hanggang mawala na yung lungkot. Hanggang sumakit ang mata ko sa kakaiyak at sa puyat. Hanggang sa nakatulog na ko :) tinext ko din ang isang friend. Sobrang laki ng natulong nya. Salamat :)

Nagtext ako sa mga malalapit na kaibigan nung umaga. Syempre sa barkada namin. At sinabi ko sa kanilang wala na. Pero malungkot ako. At napangiti lang ako nung nagreply na sila. Kasi marami silang naparealize saken. Siguro ginagawa nya to para tulungan na rin ako makamove on dahil gusto na nya akong maging masaya. Siguro daw narealize nyang it’s really about time na iset free na nya ako. At ako siya.

Tama naman sila :) Syempre hindi ko sya makakalimutan. Pero unti unti nakong nagiging okay. Actually masaya ako ngayon. Nung araw ng mga puso, narealize ko, soooooobrang dami talagang nagmamahal saken. At salamat na rin sa mga kadramahan ko, nakatagpo ako ng mga tunay na kaibigan :)

Salamat guys! :D I love youuu! :)

Don’t get me wrong.

Masaya nako sa kung sino at kung anong meron ako ngayon. Ayoko lang mawala at tuluyang malimutan ang mga bagay na naging importante sa nakaraan.

Lumang luma na ang mga susunod na post.

Kayo na lang bahala kung babasahin nyo :)

11:28 pm. The Story of Us.

Who ever thought it would last this long. Feb 13 na naman. In a few hours, I would be officially inlove with you for two years :’). 11:28 pm di ba? Dapat ba akong matuwa? Haha. So, yeah, nagscan ako ng posts ko dito sa multiply kasi eto ang saksi ng lahat ng malungkot na pinagdaanan ko. Narealize ko yung masasaya hindi ko pala nakkwento. Haha.

Anyway, ayun. Ang nostalgic. Haha. Ang weird bumalik dito. Kaya nainspire ako magsulat. Ano pa nga bang masasabi ko? Sa totoo lang, wala na. Nasabi ko na lahat eh. Except sa siguro, mahal pa rin kita.

Ay oo magrereact kayo ng sabi nyo na nga ba. Eh malamang sasabihin ko hindi na kasi yun naman yung gusto nyong marinig. At mas madali yun since lahat naman sinasabi saken na magmove on nako. At don’t get me wrong. I’m trying. Mahirap lang talaga. Di ko alam. Baka nga kelangan talaga ng total isolation.

Ewan ko. Para kasi yang cancer eh. Akala ko okay na ko. Tapos pag may nangyari, may ginawa siya o may nasabi, balik na naman. Relapse eh. Oh e di papahirapan ko na naman puso ko. Kelangan na naman ichemo. Lol.

Haha. Sorry nagpopost ako ng ganito eh Valentines day bukas. BV ba? Eh wala naman sigurong magbabasa.

Eh eto na. Ibubuhos ko na lahat.Last na to promise. Last na dito at least. Or last na yung ganitong post. Basta. Alam nyo kung gano ko kamahal yan? SOOOOBRA. :”> To the point na muka na talaga akong tanga eh. Kainis. Sarili ko ha. Kainis ako.

Feb 13, 2009. 11:28pm. UP Fair. Love Rage. Nakapila tayo kaso pauwi ka na kaya maya’t maya check tayo ng check ng oras. Sabi ko bakit uuwi ka na eh di pa tayo nakakapasok sa fair grounds. Sabi mo gusto mo kasi pamilya mo una mong makikita pag gising mo sa Valentines dahil special yung araw na yun. Di mo alam, naamaze ako ng sobra sayo nun. Bihira lang kasi yung mga lalaki, or mga tao na pamilya ang gustong kasama sa valentines. Usually boyfriend, girlfriend, o barkada eh.

Feb 27, 2009. Biogyugan.

Syempre di naman uso date sa Biogyugan. Haha. Pero salamat sa pagpapasaya saken :) may iba ka pa bang sinayaw nun? Naalala ko sabi mo ang payat ko parang mic stand kasayaw mo. Gentleman ka talaga :)) Tinext ka ni Demi the night before sabi nya sayo pasayahin mo ako kasi stressed ako sa Biogyugan. Well, you kept your promise. :)

SP Convention. Dito na tayo nagsimulang maging close. Di ba? :)

Tapos todo support naman ako sa SP Con. haha. Syempre event mo eh. :) After SP Con, dinner sa Katips. Eh iniwan nila tayo pag-uwi. Trip trip lang. Ang kulit eh. Tapos babalik tayong tambayan. Naalala ko nagtaxi tayo tas nung nagbabayad ako sabi mo wag na, ikaw na lang. Pag naalala ko yun ngayon naiisip ko, lol eh pano kasi di pa tayo ganun kaclose kaya nahihiya ka pa saken :)) Nung close na tayo grabe lang. Haha.

Summer 2009. Tapos madaming madami pang nangyari. Nakakapagod ikwento lahat ng naalala ko. Basta nung summer na yun, sinamahan kita magthesis. Naalala ko gumawa pako ng excuse para samahan ka kasi sabi mo namimiss mo na pamilya mo eh more than a month kang hindi umuwi nun tapos wala kang kasama sa diliman. So kahit saturday, pumunta akong UP. Naging close ako sa mga tilapia mo. Haha. Kaya tuloy nung nag “sorry ivy” ka saken, sabi mo there are many fish in the sea at dahil magaling nako magalaga ng isda, makakahanap ako ng bago agad. Bakit hanggang ngayon wala naman akong nahanap? :(

Saging con Yelo. Nung summer na to, dito ko binigay yung Cardiospermum di ba? :) Pinaghirapan ko yun. Lol. Ang saya saya ko nung nahanap ko yun! Tas tinatago ko pa kasi baka makita mo sa tambayan. Naalala ko, nagalit pa saken si Mario kasi dapat magddinner tayo nun sa philcoa at nasa jeep na tayo. Pero dahil biglang susunduin ka na, sumama akong bumaba sa SC dahil ibibigay ko nga yun sayo. So dahil magsasarado na rin yung SC, pumunta tayong LB. Sabi mo ililibre mo ako kasi lagi kitang sinasamahan. Kaso, 25 pesos na lang yung pera mo. Kaya bumili ka na lang ng 2 saging con yelo sa LB :)) Pag naalala ko yun, napapasmile ako. Small things mean a lot. Sabi ko nun wag na kasi wala ka nang pera :)) Nakakatawa. Mula nun, favorite ko na ang saging con yelo :P Nilinre mo pa rin ako kahit wala ka nang pera :)) Nagjoke pako na hindi ka na makakauwi pag di ka nasundo. Wala ka nang pamasahe :))

Summer Ender. Splash Island at bahay mo. :) Pinaka naalala ko yung nagalit ka kasi iniwan nila tayo. Tas nung sabi kong hanapin natin sila, sabi mo wag na. Natakot nga ako nun eh. Pero okay na rin. Kasama kita eh. Tas after a while, nung nakita natin sila, di ka na galit. Haha. Unang punta ko sa bahay nyo. Lol. Katakot kasi humihirit mga tao. Nangaasar. Jusme. Lalo na si Bobby :)) At nung sinundo pa tayo ng daddy mo, ako pa kasama mo sa passenger’s seat. Di ako makahinga sa kaba nun. Lol.

1st sem. Tanda mo ba, June 4 yung “sorry ivy” moment natin. Tapos kinabukasan pinipilit mo ko sumama sa overnight kila bobby. napakaweird mo. malamang malungkot ako nun. sabi mo nga there are many fish in the sea at dahil magaling nako magalaga ng isda, makakahanap ako ng bago agad. Sabi ko pa tulungan mo na lang ako humanap ng iba :)) Lagi pa rin tayo magkakasama. Nasanay na. May arrangement na nga sa upuan pag kakain eh, pati sa jeep :)) Nakakatawa. Kulit kasi namin ni Pia :))

Pag kumakain tayo tatanungin na kita kung ano gusto mong ulam o tatanungin mo ko kung anong ulam ko. Para di tayo pareho at pwede magshare. Lahat naman nagshshare sa tambayan. ikaw lang yung kahit di magpaalam okay lang.

Naiwan ka pa namin dati sa SM!!! Tas pinilit ka lang namin nun sumama kahit padating na daddy mo. tas nawala ka nung hinanap mo sila Lex. e saken ka nagbilin na wag umalis. Nakonsensya ako. Nagbake akong brownies for you. haha. kahit fail sabi mo sobrang sarap :))

Naalala mo ba nung nagthesis defense mo? Super kabado din ako nun. haha. para sayo. tapos yung projector ayaw gumana pag laptop mo ginamit. Ako pa humanap ng laptop na gagamitin. Ayun, yung laptop sa ib105, asa pav 4 pala. Hiniram ko pa laptop ni pia, ni bobby, ni dano. Haha. Kastress. At ayun naging okay naman. Tapos, hinintay ko matapos yun para may kasama ka magdinner. Lagi kita hinihintay kasi ayaw mong nagdidinner mag-isa. Kaya sinasamahan kita lagi.

LOL. Andami pang kwento. fast forward. Naalala mo habang gumagawa ka ng manuscript tinatanong mo ko tungkol sa methodology :)) Ako kasi laging andun :)) Tapos stressed ka dun sobra. eh kung madelay ka nahihiya ka sa parents mo. tska sayang yung cum laude standing. Pero buti nahabol naman :) Inis na inis ako nun pag pinapagalitan ka ng adviser mo. hahaha.

Ayoko na ituloy. Naiiyak nako eh. :))

Naalala mo nung after ng practice ng hexameet sabi ko pagod nako at buhatin mo ko? Nagulat ako nung pumayag ka. Napatigil talaga ako nun eh. Hanggang ngayon naisip ko anong nakain mo kasi di ka naman ganun. So suot ko bag mo tas binuhat mo ko hanggang tambayan. favorite memory ko yun :))

Ayoko na. Last na yan. Iyak nako Lol. Tama na kwento. Saken na lang yung ibang memories. Haha. Basta sabi mo saken wag na ko malungkot. Wag na ko umiyak. At wag nako makinig sa sinasabi ng iba kasi masaya naman tayo.

Masaya naman tayo.

Dati.

Ngayon, masakit na lang sa puso eh. Ayoko na umasa. Happy year 2 Ivy! Dapat last na to. :) Goodluck saken :)

I used to think one day we’d tell the story of us,
How we met
And the sparks flew instantly
And people would say they’re the lucky ones

I used to know my place was a spot next to you,
Now I’m searching the room for an empty seat
Cause lately I don’t even know what page you’re on.

I don’t know what to say since a twist of fate, when it all broke down
And the story of us looks a lot like a tragedy now.

grbe! isa ka sa pinak unang nag pm sa akin noon. noon pa. hindi ko pinansin kasi bago palang ako sa tumblr at ang ginawa ko lang ay ang mag reblog ng mag reblog lang. yan lang! pero ngayon, nakita ko ang inbox ko tambak na pala. at nakita ko, ikaw ang pinak dulo.. as in pinakadulo! at nagpasya akong bisitahin ang page mo. Shoot! sabi ko. I missed my half of my life. kasi naman! hahahaha. pero ngayon, susubaybayayan na kita! makakikisali ako sa quota ng buhay mo! :)

bigiannenimo

sorry ngayon lang ako nakareply,hindi na kasi ako ganun kaactive tulad ng dati.. salamat sa pag appreciate ng blog ko.. sana pag active nako ulet, anjan ka pa rin :) keep on being inspired :)

Sa tamang panahon , may isang taong magbibigay alam sayo kung bakit para ka sa kanya at kung bakit di ka para sa iba .

ohhdamnitsjen:

:)

People always ask me if I ever regret loving you.

I always tell them “No. Because loving him was one of the best experiences I’ve had in life.”

Then they’ll ask again, “If that is so, then why did you give up?”

And I’ll answer..

“Loving him may be the best, but not being loved back was also the WORST.”

Kahit matagal na panahon na ang lumipas, naisipan kong bumalik dito sa pahina mo, bakasakaling may makinig sa kwento ko.

tekamuna

Sorry :( Bihira nako makadaan dito sa sobrang busy ko :( Pero pwede ka pa rin naman magkwento. Late ko man mabasa, sigurado naman na magrereply ako pag nabasa ko. Pasensya na kaibigan :(

lagi kapa din bang busy sa work mo? pareho tayo. simula ng naging taga basa mo ako ang dami ng nag bago. buti naalala mo padin ako. gusto kitang makakwentuhan ng matagal. and dami ng nag bago sana mas madalas na masaya ka kaysa sa malungkot.

Anonymous

oo eh. Pero naghahanap nako (well im trying) ng work na kahit papano eh magkakapanahon pa rin ako sa sarili ko. Gustong gusto ko na rin sana makapagkwento ulit. Lagi ko tong namimiss. Kanina napaisip ako at mejo nalungkot kasi sa sobrang busy ko parang hindi ko nagagawa yung isang bagay that im very passionate about, ang magsulat. Ang magshare ng nasa isip at puso ko. Sana in time, mabigyan ko ulit ng panahon to :)

And oo naman, mas madalas nakong masaya kesa malungkot :) Salamat :D